سرمقاله؛ الماسي درخشان بر تارك روزنامه

آرش نهاوندی

نگارش سرمقاله تحت عنوان مقاله اول يا يادداشت روز، صرف‌نظر از تأثيرات مثبت بيروني، تأثيرات مثبت درون سازماني نيز در روزنامه‌ها دارد. از مهم‌ترين تأثيرات آن مي‌توان به ايجاد يك رقابت پايدار ميان خبرنگاران روزنامه اشاره كرد چرا كه آنان براي نوشتن سرمقاله كه آيينه تمام نماي روزنامه است و مهم‌ترين بخش آن را تشكيل مي‌دهد، بهتر و به‌گونه‌اي فعال‌تر با يكديگر به رقابت خواهند پرداخت و از سويي ديگر تلاش خواهند كرد تا با افزايش كيفيت در صفحاتي كه در آن مشغول به كار هستند، امتياز نوشتن سرمقاله را كسب كنند. اين خود باعث ارتقاي كيفي مطالب و حتي ايجاد ستون‌هاي روزانه يادداشت در خود صفحات داخلي نشريه نيز خواهد شد.

تحلیلی بر وضعیت مطالعه در ایران

بسیاری کتاب‌ها به یک بار خواندن نمی‌ارزند

بهاءالدین  خرمشاهی

امروزه با پدیده‌ای که کارشناسان کتاب و کتابداران «انفجار مطبوعات» اصطلاح کرده‌اند، مواجهیم. با تولید انبوه کتاب، که نه فقط خواندن بلکه خریدن کتاب را هم دشوار کرده است. فراوانی و تولید انفجار گونه کتاب از یک سو برای کتابدوستان و کتاب‌بازان و شیدایان کتاب خوشایند است. از سوی دیگر باعث تشویش خاطر آنان است که نمی‌دانند تکلیف ما با این همه کتاب چیست؛ و هنوز کتابهای پار و پیرار را نخوانده باید کتابهای جدیدتر را هم بخوانند. شک نیست که در این ترافیک شدید، به آسانی و بدون برنامه و نقشه و تدابیر لازم نمی‌توان راهی به دهی برد.

گزارش رونمایی کتاب

مديريت بحران و رسانه‌ها؛ نقطه آغاز در عرصه‌اي پويا

مهمترين مشكل در عدم پيشرفت‌ كشورهاي جهان سوم و در حال توسعه، نبود مديريت در برخورد با بحران طبيعي، سياسي و فرهنگي است. در شرايط بحران، افكار عمومي دستخوش تغييرات فراوان مي‌شود كه در صورت عدم مديريت صحيح افكار عمومي، شرايط بحران ممكن است بسيار پيچيده و غير قابل كنترل شود. در اينجا تحليل رويكردها و كاركردهاي رسانه‌اي از زوايايي گوناگون و متنوع، نيازمند پژوهش‌هاي گسترده و متعدد است كه مي‌تواند به مجموعه‌هاي مديريتي كمك بسياري كند.

بزرگداشت روز جهانی ارتباطات

رسانه ها امروز چه وظیفه ای دارند؟

همه حوزه های مختلف روزنامه نگاری در ادوار مختلف به همدیگر متصل و پیوسته بوده و نمی توان مرزبندی بین آنها قرار داده و آنها را از همدیگر جدا کرد. در دنیای روزنامه نگاری حرفه ای باید اطلاعات به صورت همگانی و با توجه به امکانات رسانه ای در اختیار همگان قرار گیرد و مخاطب نیز باید دارای سواد رسانه ای باشد تا بتواند در میان انبوهی از اطلاعات تفکیک انجام داده و سره از ناسره را تشخیص دهد.

در دنیای امروز مقوله ای به نام "روزنامه نگاری شهروندی" به وجود آمده که قابل احترام است. هر چه شهروندان توانمندتر شوند می توانند اطلاعات بیشتر و بهتری به دست آورند.

در فضای مطبوعات امروز ایران اتفاقاتی که در حوزه روزنامه نگاری رخ می دهد در قیاس با تاریخ مطبوعات ایران اتفاق خاص و متفاوتی نیست. بخش اعظمی از مطبوعات کشور دارای مشکلات خاص خود هستند و در شرایط کنونی که اصلاً ناامید کننده نیست، بلکه امیداور کننده است؛ حرفه ای های حوزه روزنامه نگاری می توانند کارگشا و مفید باشند.

مدیران مطبوعات باید در هیات نظارت، فرصت دفاع داشته باشند

بیژن مقدم

عده ای بر این باور هستند که در برخورد با مطبوعات برخورد سلیقه ای حاکم است و بسیاری از اوقات مطبوعات قربانی برخورد سلیقه ای مدیران می شوند شما در این مورد چه ارزیابی دارید؟

در کشور ما سلیقه های مختلفی وجود دارد که بخش زیادی از این سلایق در چارچوب انقلاب قابل قبول است امکان دارد که اختلاف سلیقه وجود داشته باشد اما این سلایق همه به مبانی و اصول انقلاب پای بندی دارند و در ضمن فاصله خود را با نیروهای ضد انقلاب حفظ کردند و با آنها مرزبندی دارند بنابراین در این ساختار می توانند فعالیت کنند و برای این فعالیت نیازمند تریبون هستند تا بتوانند افکار خود را به جامعه عرضه کنند البته همواره این تریبون در اختیار این افراد گذاشته شده است و این افراد چه زمانی که در قدرت بودندو چه زمانی که در قدرت حضور نداشتند توانسته اند افکار خود را به جامعه عرضه کنند.

مروری بر مشکلات فعالیت مطبوعاتی و راهکارهایی برای آن

دغدغه‌های امروز

حسین انتظامی

من البته در زمره کسانی هستم که با تعدد بی ضابطه مطبوعات مخالفند. دلایل آن را قبلا به تفصیل گفته ام که از حوصله این مقام خارج است. بی توجهی به شاخص مهمتری نظیر تیراژ سرانه و اهتمام صرف به ازدیاد عناوین مطبوعات بدون توجه به مسائل مهمی نظیر آمایش سرزمینی، زیرساخت ها، منابع انسانی، میزان تقاضا، فهم مدیریتی و ... را عامل اختلال نظام رسانه ای و مسبب ناهنجاری های دیگری می دانم، اما به هر حال باید تکلیف این 3000 متقاضی و متقاضیان آینده را روشن کرد. وقتی قانون مطبوعات تصریح می کند که بیش از 3 ماه نباید منتظر بمانند، لااقل تا زمانی که این مدت، ‌قانونا اصلاح نشود به معنای آن است که حقوق متقاضیان را نادیده گرفته ایم. البته هیات نظارت و وزارت ارشاد هم چاره ای ندارند زیرا گیرم که جلسات هیات نظارت هرهفته تشکیل شود و هر هفته حدود 20 پرونده هم مطرح شود، با فرض اضافه نشدن تقاضای جدید- که فرض غلطی است- 3سال طول می کشد که تکلیف همین تقاضاها روشن شود.

به مناسبت روز آزادی مطبوعات

نقض حق دانستن در غرب

سیزدهم اردیبهشت روز جهانی آزادی مطبوعات است. در جهان امروز، اطلاع رسانی از مهمترین و حیاتی ترین فعالیت هایی است که در جوامع مختلف انجام می ­شود و بار اصلی آن بر دوش رسانه­ ها و به ویژه مطبوعات است.

آنچه مطبوعات را نسبت به سایر رسانه ­ها در این زمینه متمایز می ­کند، نقش حق ­طلبانه­ ای است که خبرنگاران و روزنامه ­نگاران بر عهده دارند و فارغ از زد و بندهای سیاسی و منافع اقتصادی باندی، در پی کشف حقیقت و بیان آن برای عموم مردم هستند.

دانستن حقیقت، حق هر انسانی است و به هیچ روی نمی­ توان این حق را از کسی سلب کرد. با این حال، در جوامع امروز، بخصوص در جوامع غربی که ادعای آزادی بیان کامل دارند، چنین حقی نادیده گرفته شده و بسیاری از حقایق کتمان می ­شوند و کسی امکان کشف و بیان آنها را ندارد. به علاوه، مکانیسم ­های مختلفی در روند تولید و عرضة اطلاعات تعبیه گردیده که مانع از انتشار حقایق می­ شود. برای مثال، عمدة اخبار و اطلاعات از طریق چند خبرگزاری مانند آسوشیتدپرس، یونایتدپرس، بی.بی.سی. و... توزیع می ­گردد که همة این خبرگزاری ­ها به باندهای ثروت و قدرت تعلق دارند و بنابراین در جهت منافع آنها عمل می­ کنند.

با وجود اینکه مطبوعات محلی آذربایجان شرقی در سالهای اخیر با حرکت رو به رشد، سیر تکاملی را طی کرده اند اما همچنان با ایده آل ها، فاصله نسبتاً زیادی دارند که رفع نقاط ضعف و تقویت نقاط قوت باید در اولویت کاری فعالان این عرصه در سال جدید باشد.

مطبوعات محلی آذربایجان شرقی در سال گذشته رویدادهای مهمی را تجربه کرد که در روند رو به رشد این رسانه ها نقش موثری ایفا کرد اما همچنان ضعف هایی متوجه مطبوعات محلی این استان بود که رفع این مسائل نیازمند همت صاحبان نشریات و حمایت همه جانبه مسئولان است.

به مناسبت هفتادسالگی رادیو

آینده روشن رادیو

گفتاری از پروفسور حمید مولانا

تحقیقات نشان می دهد که رادیو رسانه ای ثانوی نیست بلکه یک وسیله ارتباطات اساسی در دنیای امروز است و بنابر این از کمیت و کفیت آن کاسته نشده و اهمیتش هنوز بالاست و رادیو را باید یکی از وسایل و ابزار ارتباطات اجتماعی و جمعی دنیا بشناسیم.

بر اساس مطالعات بیست سی سال گذشته مخصوصا روی تلویزیون و تکنولوژی های دیگر جهان مثل اینترنت، در دنیای امروز به طور کلی و به ویژه در دنیای غرب شاهد اشباع و زیاد شدن پیامهای تصویری هستیم. مردم از هجوم تصاویری که به هرنوع برای جلوه دادن پیام طراحی شده اند خسته شده اند و یک بازگشت آرام ولی گسترده ای به ابزار ارتباطی شنیداری، یعنی همان رادیو، خواهند داشت.

محتوا در روزنامه‌نگاری آنلاین

روزنامه‌نگاران آنلاین طی یک بررسی در برابر این پرسش که محتوای مطالبی که تولید و ارائه می‌کنند، چیست و همچنین مهمترین موضوع مورد توجه آنها چه می‌‌باشد؛ به صورت آشکار به وابستگی خود در ارتباط با گزارش‌نویسی به سبک سنتی اشاره کردند.

این بررسی و پژوهش شامل جمع بندی نظرات اعضای انجمن خبری آنلاین ONA است که از سوی این انجمن و مرکز تحقیق PEW انجام شده است.

روزنامه نگاران معتقدند اولین و مهمترین مقوله، ارزش مشهودی است که درگزارش نویسی پایه ای و اصلی نمود دارد. به گونه ای که 63 درصد آنها، گزارش اصلی را به عنوان مهمترین نوع ارائه اطلاعات تولیدی خود، عنوان می کنند.

به عبارت دیگر، این جمع بندی نشان می‌دهد این نوع کار، بیش از 4 برابر سایرشیوه های تهیه و ارائه اطلاعات مورد توجه روزنامه نگاران آنلاین قراردارد.

آسيب‌شناسي زبان مطبوعات

آیا زبان رسانه‌ها ابهام و نارسايي دارد؟

برخي كارشناسان بر اين عقيده‌اند كه زبان رسانه‌هاي جمعي به‌ويژه مطبوعات اشكالاتي اساسي دارد كه در لزوم رفع آن‌ها ترديدي نيست؛ اين اشكالات يا ناشي از ناآگاهي از قواعد ساختمان زبان فارسي و يا ناشي از اشكالات منطقي، بلاغي، تلفيقي و بياني است.

رسانه‌ها روز به روز الگوهاي زباني غيرمعيار را بيش‌تر رواج مي‌دهند، بنابراين لازم است اين الگوها شناخته و بررسي شوند و درصورت امكان كنترل گردند يا الگوي معيار جايگزين آن‌ها شود.

زبان فارسي زبان رسمي كشور ما و زبان آموزش و ارتباط فكري و علمي ماست و بخش مهمي از تفكر ما در چارچوب قواعد اين زبان شكل مي‌گيرد؛ به همين دليل كيفيت ارتباطات فكري و رشد علمي و فن ما كاملا وابسته به كيفيت زبان ما يعني زبان فارسي است.

رسانه‌ها قدرت نرم هر كشوري هستند

عضو هيئت مديره انجمن صنفي خبرنگاران و روزنامه‌نگاران ايران گفت: اگر ديروز ابزار جنگ، توپ و تانك بود، در جامعه امروزي قلم و رسانه مهمترين ابزار جنگ نرم هستند و بايد تقويت شوند.

در فضاي پر فتنه اين روزها، رسانه‌هاي دشمن با دامن زدن به برخي اختلافات، سعي در مقابله با نظام سياسي كشور دارند؛ در همين رابطه گفت‌وگويي را با مهدي كيايي، عضو هيئت مديره انجمن صنفي روزنامه‌نگاران و خبرنگاران ايران انجام داديم.

وي با اشاره به هجوم رسانه‌هاي بيگانه در جنگ نرم‌، درباره ابزار، تكنيك‌ها، جايگاه رسانه و وظيفه رسانه‌هاي داخلي گفت: بي‌شك در اين ميان، سياستگذاران داخلي رسانه‌اي كه با برنامه‌سازي هدايت افكار عمومي را در اختيار دارند، با توجه به ظرافت‌هاي جنگ نرم بايد سريع‌تر خود را به ابزار جنگ نرم مجهز كنند، زيرا رسانه مهمترين ابزار جنگ نرم است.

كيايي اطلاع‌رساني مناسب و صحيح‌، اعلام اخبار از منابع اصلي، اعتماد‌سازي در افكار عمومي، توجه به رويكردهاي اجتماعي مخاطب و توجه مسئولان به نظرهاي مختلف به وي‍ژه ديدگاه‌هاي منتقدان و همچنين پرهيز مسئولان خبري و فرهنگي از جهت‌گيري مشخص درباره موضوعات را براي ايجاد مصونيت رواني در جامعه و مقابله با جنگ رواني دشمن ضروري دانست.

وي با اشاره به اين‌كه جنگ نرم همواره در طول تاريخ وجود داشته و تنها ابزارهاي آن تغيير كرده، گفت: مهمترين ابزار فرهنگي جنگ نرم، رسانه است.

پيدايش روزنامه در ايران

كلمه روزنامه در زبان فارسي، ريشه‌اي قديمي دارد. در بسياري از كتاب‌هاي قرون نخستين اسلامي، اين كلمه به صورت «روزنامجه» ديده مي‌شود.

نقل است كه صاحب بن‌عباد، كاتب و وزير مشهور آل‌بويه (385 هجري قمري) روزنامه‌اي داشته كه در آن وقايع روزانه را ثبت مي‌كرده است. بنابراين، روزنامه در گذشته‌هاي دور به معني دفتر يادداشت و نگارش گزارش‌هاي روزانه به كار مي‌رفته است.

روزنامه به معني رايج آن، نخستين بار توسط ميرزا صالح‌شيرازي ـ يكي از دانشجويان اعزامي به فرنگ در عهد محمدشاه ـ به نام «كاغذ اخبار» در ايران منتشر شد. دومين روزنامه «وقايع اتفاقيه» نام داشت كه به دستور اميركبير از سال 1267 منتشر شد. در اين روزنامه علاوه بر اخبار دولت و دربار، از اوضاع سياسي و اجتماعي اروپا و آمريكا نيز مطالبي نوشته مي‌شد.

اين نشريه بعدها به نام روزنامه «دولت عليه ايران» تغيير نام داد. روزنامه‌هاي ديگري نيز چون «روزنامه علميه دولت عليه ايران»، و «روزنامه ايران»، «روزنامه رسمي ايران»، «شرف»، «شرافت»، «تربيت»، «مريخ»، «اطلاع» در تهران منتشر شدند.

باز هم دربارة انجمن صنفی روزنامه نگاران

زندگی اخلاقی

مسعود مجیدی

یادداشت «زندگی غریزی، زندگی حقوقی» نوشته رجبعلی مزروعی «رئیس هیئت مدیره انجمن منحله صنفی روزنامه‌نگاران»، با استناد به آرا و نظرات استاد شهید مطهری، دارای نکاتی است که باید آنها را نه از باب اهمیت نظر نویسندة یادداشت بلکه از این نظر که اندیشة شخصیتی چون شهید مطهری چگونه دستمایه اغراض سیاسی و جناحی قرارمی گیرد، مورد توجه قرار داد.

در این تردیدی نیست که انسان دو وجه غریزی و عقلی دارد. در این هم شک نداریم که امروزه جامعه متأسفانه بیشتر متمایل به زیست غریزی است. اما این چه ارتباطی به این امر دارد که حاکمیت را باعث این تمایل به شمار آوریم؟ مقصود ما دفاع از عملکرد حاکمیت نیست و چنین دفاعی را حکومتیان خود بهتر می توانند انجام دهند. اما در اولین قدم به سمت زیست عقلی (که در آن رعایت حقوق دیگران هم باید ملحوظ باشد وگرنه مغلوب زیست غریزی می شود) باید «اخلاق» (به مفهوم دقیقِ رعایتِ حقِ طرفِ مقابل) را رعایت کرد و زیست اخلاقی است که در تعدیل زیست غریزی و تعالی زیست عقلی مؤثر است. در واقع زیست انسانی باید دارای سه وجه زیست غریزی، زیست عقلی و زیست اخلاقی باشد تا بتوان «انسانی»اش دانست. این همان حلقه مفقوده‌ای است که در ماجراهای حوادث اخیر مشاهده کردیم و متأسفانه بسیاری از کسانی که داعیه دار قانون و قانونگرایی بودند این وجه از زیست انسانی را رعایت نکرده و نادیده گرفتند به عمد یا از روی ناآگاهی.

طیفی پر از «هوا»

مسعود مجیدی

هنگامی که رضاخان میرپنج به قصد استقرار در کاخ سلطنتی قاجار، برای جلب حمایت روشنفکران غرب زده شعار جمهوریت را سر داده بود، سیدحسن مدرس یک تنه ایستاد و گفت این جمهوری را نمی خواهیم. و همین مخالفت را آن روشنفکران خودباخته که سر از کار سیاست انگلیس در نمی‌آوردند و تنها حال خود را درک می کردند، به عنوان تحجر و واپسگرایی و وابستگی مدرس به دربار قاجار و از این دست تهمت ها تلقی کرده و همراه با رضاخان به هتک حرمت آن مرد بزرگ مبادرت کردند.

از قضای روزگار، سالها بعد که پایه حکومت رضاخان محکم شد، بسیاری از آن روشنفکران تار و مار شدند یا مرعوب گردیده و به کنجی خزیدند و تازه فهمیدند «جمهوری رضاخانی» چه از آب درمی آمد اگر پا می گرفت. مدرس برای نجات کشور از جان خود مایه گذاشت و انواع تهمت ها را به جان خرید و ننالید و سازش هم نکرد و بر لزوم سیاستی منطبق بر دین تأکید نمود.

حال که به سخنان برخی از مدعیان توجه می کنیم، می بینیم باز انگار همان روشنفکرها در پوستی دیگر خزیده اند و به دنبال همان مطامع لحظه ای و بهشت شدادی هستند که غرب به آنها نشان می دهد.

با رویکرد به تاریخ معاصر ایران و هوشمندی کسی مانند شهید مدرس است که می توان دریافت اکنون چه کسی در مسیر درست پیش می رود و چه کسی در مسیر نادرست و ویرانگر

.

قوه قضائيه عاملان بي‌حرمتي به مقدسات را قاطعانه مجازات كند

 انجمن روزنامه نگاران مسلمان

انجمن روزنامه‌نگاران مسلمان طي بيانيه‌اي، ضمن محكوم كردن اقدام گروهي فتنه‌گر در هتك حرمت عاشورا، خواستار مجازات قاطعانه عاملان بي‌حرمتي به مقدسات شد. در اين اطلاعيه آمده است:

انجمن روزنامه‌نگاران مسلمان در اين بيانيه، تصريح كرد: فتنه‌گران از تمامي مرزهاي اخلاقي و عقيدتي ملت مسلمان ايران عبور كرده و حرمت عاشورا را هم قرباني كردند. عاشوراي حسيني همواره نقطه عطفي است كه بشريت در پناه آن، با تمسك به كشتي نجات حضرت اباعبدالله‌الحسين(ع) راه هدايت را در پيش مي‌گيرد. از همين روست كه يزيديان ستم‌پيشه از اين "روز الهي" در هراسند و مي‌كوشند با دميدن بيهوده خود، اين شعله فروزان خدائي را خاموش سازند.

اصالت حق یا اصالت گروه؟

مسعود مجیدی

رجبعلی مزروعی در رادیو بی.بی.سی گفته بود «من به خوبی می‌دانم که امروز با بسیاری از آنچه در انقلاب به دنبال آن بودیم فاصله داریم و حتی انتخابات پیش رو نیز یک انتخابات آزاد، عادلانه، سالم و رقابتی نیست و نظارت استصوابی بر آن حاکم است.»

یکی از بزرگترین مشکلاتی که ریشة فرهنگی هم دارد، «خود-کل-پنداری» است. این بیماری چنان است که یکی، دیدگاه خود را دیدگاه و نظر همگانی پنداشته و آن را تعمیم مکانی و تاریخی می‌دهد و نتیجه‌گیری‌های عمومی می‌کند. اگرچه در روش استقراء چنین چیزی میسر است و از جزء می‌توان به کل رسید اما آن هم منوط به قواعدی است و از جمله این‌که میزان شباهت و همسانی جزء با کلی که حکمی به آن تعمیم داده می‌شود چقدر است. این‌که آقای مزروعی باور خود را - که ممکن است در شرایط احساسی خاص، یا تحت القائات دیگران، بیان کرده باشد- به عنوان یک «دانایی» جا می‌زند و منشأ آن را هم نمی‌گوید، استقراء نیست؛ همان بیماری خود-کل-پنداری است.

پول خبرنگاران در حلقوم انجمن غیرقانونی  

بولتن نیوز گزارشی در خصوص وضعیت تعاونی مسکن انجمن منحل شده روزنامه نگاران منتشر کرده است.

بنا براین گزارش موضوع برخی از تعاونی‌های مسکن، حدیث مفصلی است که نیاز به مثنوی هفتاد من کاغذ دارد. زوج‌های جوان یا خانواده‌هایی که با تشکیل تعاونی در دستگاه‌های محل کار خویش با فروش طلا و جواهرات اندک زندگی مشترک خود به امید خانه‌دار شدن، در تعاونی‌‌های مسکن ثبت‌نام می‌کنند. ذوق و شوق زوج‌های جوان و افرادی که یک عمر به کار مشغول هستند را می‌توان در خانه‌دار شدن آنها مشاهده کرد، البته اگر این اشتیاق و شادی پایدار بماند.

فریب عقل

مسعود مجیدی

مقالة «استبداد مطلقه و قانون» رجبعلی مزروعی، مقالة غم انگیزی است زیرا دقیقاً نشان می‌دهد که چگونه «غریزه» به تلبیس و حیل «عقل» را فریب می‌دهد. و این همان است که از آن با عنوان «فریب عقل» می‌توان یاد کرد. فریب عقل، در واقع حالتی است که در آن انسان برای تأمین غریزه متمسک به استدلال عقلی می‌شود زیرا نیروهایی درونی و محیطی وجود دارند که مانع از عمل مستقیم برای تسکین غریزه می‌شوند. شاید این را نوعی خودفریبی هم بتوان در نظر گرفت، هر چند «فریب عقل» هم درونی است و هم بیرونی، هم خود فرد را «متقاعد» می‌کند و هم افراد دیگر را برای همراهی تشجیع می‌نماید یا دست کم امکان اعتراض آنان را می‌کاهد.

 نخستین چیزی که در مقالة مذکور بسیار آزاردهنده است، تمسک به نظریاتی است که دیگران برای جامعة شرقی به طور کلی و ایران به طور خاص ارائه کرده‌اند.

امنیت شغلی خبرنگاران در گرو اصلاح قانون

متأسفانه در كشور ما، در برخي موارد گردانندگان اصلي مطبوعات، بيش از آن‌كه به فعاليت‌هاي مطبوعاتي و اطلاع‌رساني شفاف، متعهدانه و مسئولانه مبادرت كنند ، به منافع و مصالح احزاب و جريانات سياسي و اجتماعي خود وامدار هستند و به همين دليل اغلب نشريات ما به طور كامل، تبديل به ارگان افراد، گروه ها، جريانات و احزاب سياسي مي‌شوند و بدين گونه است كه روزنامه‌نگاري در ايران ، اغلب روزنامه‌نگاري جناحي است.

برای حفظ امنیت شغلی روزنامه نگاران، روزنامه‌نگاري بايد از حالت جناحي به سمت صنفي شدن برود و به جناح‌هاي سياسي كم‌تر وابستگي داشته باشد.

رسانه و قدرت جهاني

روزهاي هشتم تا دهم اكتبر 2009 نشست رسانه اي جهاني در شهر پكن جمهوري خلق چين برگزار شد. اين نشست با پيشنهاد مشترك خبرگزاري شينهوا، نيوز كورپوريشن، آسوشيتدپرس، رويترز، ايتارتاس، كيودو، بي بي سي، سيستم پخش ترنر و گوگل و به ميزباني شينهوا برگزار شد. در اين رويداد بي‌سابقه 170 سازمان رسانه‌اي از سراسر جهان شامل خبرگزاري‌ها، روزنامه‌ها، مجلات، راديو و تلويزيون‌ها، و سايت‌هاي آنلاين حضور داشتند. عنوان اين نشست "همكاري، اقدام، برد - برد و توسعه"بود.

برگزاري نشست رسانه اي جهاني از چند جهت داراي اهميت است.اول اينكه براي اولين بار درجهان بود كه چنين نشست بزرگي در اين سطح برگزار مي شد.دومين مورد هم برگزاري آن در كشور چين است.

مروري بر رفتار‌هاي يك انجمن منحله

دو چشـم بی‌سو

تشکل‌های صنفی اساساً برای تأمین حقوق اعضای صنف تشکیل می‌شوند و هدف این گونه تشکل‌ها دفاع از حقوق قانونی و تأمین محدوده‌های شغلی اعضاست. اما در این تشکل‌ها همواره و در همه جای جهان ویژگی‌هایی وجود دارد که آنها را برای فعالان سیاسی بسیار جذاب می‌کند. از جمله مهمترین این ویژگی‌ها امکان بسیج گروهی است. بسیج گروه‌ها و اقشار مختلف جامعه در راستای تأمین اهدافی مشخص برنامه اصلی فعالین سیاسی برای کسب قدرت است و به همین جهت، تشکل‌های صنفی لقمه‌های آماده‌ای برای سیاسی‌کاران به شمار می‌روند. در مقابل، هر چه وجه صنفی فعالیت تشکل‌های صنفی قویتر باشد، آنها کمتر در عرصه سیاست وارد شده و به سختی تن به خواسته‌های سیاسی‌کاران می‌دهند. البته در فضای واقعی، امور به این سادگی نیست و سیاسي‌کاران معمولاً دخالت در تشکل‌های صنفی را از طریق نفوذ در سران و مسئولین آنها دنبال می‌کنند و مسئولین تشکل‌های صنفی هم به دلایل مختلف به زد و بند با سیاسی‌کاران رو می‌آورند. اتحادیه‌های کارگری در اروپا و امریکا نمونه‌های بارزی از این رویه هستند. در سال‌های دهه بیست و سی میلادی بسیاری از این اتحادیه‌ها درگیر معاملات پنهان با سیاستمداران بودند یا باندهای تبهکاری از آنها برای تأمین فضای مورد نیاز انجام اعمال غیرقانونی استفاده می‌بردند و با بسیج اعضای این اتحادیه‌ها، شورش‌های بزرگ و کوچک راه انداخته و پنهان در پشت این شورش‌ها منافع نامشروع و غیرقانونی هنگفتی به جیب می‌زدند.

مروری بر وعده های انجمن صنفی روزنامه نگاران

پس چی شد؟

بولتن نیوز: کیومرث صابری فومنی، که خدایش بیامرزد، ستونی داشت با عنوان «پس چی شد؟» که در آن وعده های مسئولین مختلف را زیر ذره بین قرار می داد و یادآور می شد یکی از آن هزاران وعده عملی نشده و با طنز فاخر اما گزنده اش به مخاطبان خود حالی می کرد که مسئولین در قالب گویندگان رادیو و تلویزیون، آن وعده ها را انگار به عنوان خبر و از روی وظیفه در مقابل دوربین ها یا از پس میکروفون ها برای تماشاگران خوانده اند و بعد از آن دیگر وظیفه ای برای خود متصور نیستند.

این بیماری حرف زدن و فقط حرف زدن انگار در ما مزمن شده و بدبختانه سابقه تاریخی هم دارد؛ آنچنان که سعدی از دست عالمان بی عمل فریاد میزد «دو صد گفته چون نیم کردار نیست»!

گذشته از این مقدمه چینی، حرف اصلی این یادداشت بی عملی مشهود در انجمن صنفی روزنامه نگاران و خبرنگاران ایران است. این انجمن که در سال گذشته فعالیت خود را در پی بی اعتبار شدن انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران آغاز کرد، روزنامه نگاران را امیدوار نمود که سرانجام از پیله سیاسی کاری که انجمن منحل شده دور فعالیت صنفی تنیده بود خارج شوند و شغل و رفاهشان در چهارچوب قانون تأمین گردد.

حضور فعال اعضای انجمن صنفی منحل شده در نا آرامی های 13 آبان

در جریان حاشیه مراسم سیزده آبان امسال در میان هرج و مرج طلبان، «چهرههای آشنایی» دیده می شدند که به شدت اطرافیان خود را به زد و خورد بیشتر و سر دادن شعارهای تند و تفرقه افکن ترغیب می کردند. از جمله این «چهره های آشنا» برخی دست اندرکاران انجمن صنفی روزنامه نگاران بودند. انجمنی که چند ماه است منحل شده و فعالیتی ندارد.

دو رويكرد نسبت به افكار عمومي وجود دارد. اول؛ روشنگری افكار عمومي است كه شهروندان نسبت به مسائل و موضوعات مختلف به نتيجة شخصي مي‌رسند و سپس اين نتیجه‌ها براي تحقق به عرصة عمومي آورده می شوند و اگر مورد اجماع قرار گرفتند تبديل به افكار عمومي، هنجار يا پيش‌زمينه‌اي براي تبديل به قانون توسط حاكميت مي‌شوند؛ و دوم، هدايت افكار عمومي که مراجع و كارگزاران رسانه‌اي با توجه به قدرت رسانه‌ها و فنون ارتباطي و تبليغي در ايجاد آن تلاش مي‌كنند و این گاهی فقط در جهت منافع خاص گروهی معدود است (که هابرماس اين را بازفئوداليته‌شدن جامعه نام مي‌نهد و آن را امري مذموم و نادرست مي‌شمارد).

بدین ترتیب، رسانه ها و به ویژه مطبوعات، هم نقشی واسطه ای به عنوان سيستم عصبي جامعه، و پيونددهندة اعضا و گروههاي جامعه بدون ايفاي نقش در محتوا دارند و هم قادر به ارائة «اطلاعات طبقه‌بندي شده» و خاص به مخاطبان هستند تا افكار عمومي نتايج مورد انتظاری را از این اطلاعات به دست آورد. در اين حالت است كه افكار عمومي، عمل خود را نتيجة تصميم‌گيري خود مي‌داند و زمینة شکل گیری نظر مثبت یا انتقادی نسبت به موضوعی خاص در جامعه مهیا می‌شود.

سناریویی برای فرار از مجازات

یکی از اعضای هیئت مدیره انجمن منحل شده روزنامه نگاران ایران چند روز پیش مدعی شده بود که هنوز معلوم نشده شاکی انجمن چه شخص حقیقی یا حقوقی بوده که به تبع آن ساختمان انجمن پلمب شده است!

در بی پایه بودن این ادعا شکی نیست اما در ابراز آن باید تأمل کرد که چرا کسی که قاعدتاً باید در جریان ریز امور انجمن باشد اینقدر تجاهل می کند و حاضر به پذیرفتن واقعیت نیست. دقت در سخنان وی نشان می دهد که او و احتمالاً دوستانش که عضو هیئت مدیره انجمن منحله بوده اند می خواهند چنین القا کنند که مسئله انجمن یک مسئله امنیتی است: «در زمان دادستان جديد توانستيم با داديار پرونده ملاقات كنيم كه وي نيز براي مشخص شدن شاكي پرونده تاكنون با نهادهاي امنيتي مكاتباتي داشته است.» (مفیدی / ایلنا/ 20/7/1388) هدف این عضو هیئت مدیره و بقیه اعضای آن، دقیقاً نشاندهنده تلاش گسترده برای خروج پرونده انجمن از مسیر قانونی رسیدگی است تا از آن طریق بر نابسامانیها و تخلفات مکرر و متعدد واقع شده در زمان تصدی گری ایشان سرپوش گذاشته شود.

بلاگرها امضاهای خود زیر نامه های سیاسی را تکذیب کردند

اخیراً نامه هایی خطاب به مراجع ، مقامات قضایی و اجرایی تحت عنوان نامه های سرگشاده  نظایر آن منتشر می شود که نام های فعالان سیاسی و روزنامه نگاران و بلاگرها به عنوان امضا کننده زیر آنها قرار دارند.

 با این حال ، تعدادی از این افراد ، پس از مطلع شدن از گنجاندن نام آنها در زیر این نامه ها ، مراتب را تکذیب می کنند که سه نمونه زیر از این قبیل موارد است:

 سروش خسروی در یادداشتی در وبلاگش oroushkhosravi.blogfa.com نوشت:

 متاسفانه در روزهاي گذشته بيانيه اي در برخي سايت ها  و با امضاي 293 نفر منعكس شده كه در پاي آن نام اين جانب نيز درج شده است. با توجه به آن كه بنده از مفاد اين بيانيه و در نتيجه ذكر نام خود در پاي آن مطلع نبوده ام و در ضمن ه انتشار اين بيانيه به همراه نام اين جانب مايه برخي گرفتاري ها و سو تفاهم ها ب نزد برخي دستگاه هاي ذي ربط شده  است . من نيز به همين دليل درخواستي را براي اين سايت ها و مسوولان آن ها ارسال كردم كه اميدوارم در اسرع وقت نسبت به اصلاح موضوع و تكذيب ماجرا اقدام شود. تا از تكرار چنين سهو خطاهايي در آينده جلوگيري شود.

«دشنامه»ها

واکاوی یک نامة سرگشاده با امضاهای جمعی جعلی

جالب توجه ترین قسمت این نامه، که در بسیاری از موارد مشابه هم وجود داشته است، اسامی کسانی است که آن را امضا کرده اند. دو سه سال پیش گروهی فمینیست کمپینی با عنوان یک میلیون امضا راه انداختند و مدعی شدند در عرض دو سال یک میلیون امضا از زنان ایرانی جمع آوری خواهند کرد برای تغییر قوانین مربوط به زنان. این کمپین با وجود آنکه هیچ مرجعی مانع آن نشد بعد از دو سال یک بیستم تعداد امضاهای مورد ادعای خود را هم نتوانست جمع کند. اما همان تعداد امضای جمعشده نیز هیچ گاه توسط مجریان معرفی نشدند با این بهانه که بسیاری از امضاکنندگان مایل به معرفی خود نبوده اند! این کمپین حتی از سوی فعالان خارجی حقوق زنان و فمینیست ها جدی گرفته نشد و مجریان آن بعضاً از آن به عنوان امتیازی برای مهاجرت و پناهندگی به کشورهای خارجی استفاده کردند.

گربه شود عابد و مسلمان

به گزارش امروزنامه به نقل از فردانیوز اخیراً نامه ای در سایت گویا (از جمله سایت‌های خبری ضدانقلاب و وابسته به دستگاه‌های اطلاعاتی غرب) خطاب به «مراجع عظام تقلید در قم» و چهار چهره سیاسی شاخص در کشور منتشر شد. این نامه با این ادعا که صدها چهره سیاسی، فعال مدنی، و روزنامه نگار این نامه را امضا کرده اند، شروع می شود و در آن مواردی مطرح می شود که دقیقاً همان حرف هایی است که از سوی دشمنان ایران در سال های گذشته گفته شده است.

 در باره این نامه، دو جنبه قابل تأمل است. یکی اصالت نامه و اینکه از کجا و توسط چه کسانی تهیه شده و چگونه به اطلاع امضاکنندگان رسیده. و دوم اینکه مطالب آن آیا مورد قبول امضاکنندگان بوده است؟

 اینکه نامه مذکور چگونه و توسط چه فرد یا افرادی تهیه شده، مشخص نیست. برخلاف روال معمول در این گونه نامه ها و بیانیه ها که ابتدا یک فرد یا یک گروه معین اقدام کرده و دیگران را دعوت به تأیید محتوای نامه یا بیانیه می کنند، این نامه هیچ نشانی از تهیه کنندگان ندارد. از این رو، اصالت آن مخدوش است و بدین جهت این نامه یا بیانیه یا هر چه که نامیده شود، قابل اعتنا نیست، چون معلوم نیست از کجا در آمده. کسی چه می داند که این متن توسط دستگاه های اطلاعاتی بیگانه تهیه نشده باشد؟ یا توسط بدنامانی چون منافقین و امثال آنها که اتفاقاً در جریانات اخیر صدای احسنت گفتنشان به برخی طرف های درگیر در رویدادهای سیاسی بلند شد.

انتظار تحول در وضعیت روزنامه نگاری

با انحلال انجمن صنفی روزنامه نگاران و تعطیلی دفتر این انجمن، نیاز به حضور و فعالیت تشکلی کاملاً صنفی بیش از پیش احساس می شود. وظیفة یک تشکل صنفی در یک کلام حمایت از حقوق اعضای صنف است. این وظیفه ای بود بر عهدة انجمن منحل شده که در طول موجودیت رسمی خود بدان عمل نکرد و بلکه از موقعیت این صنف برای اهداف غیرصنفی استفاده نمود.

 آنچه منجر به انحلال آن انجمن شد، بندی از اساسنامة آن بود مشعر بر اینکه در صورت عدم تعیین هیئت مدیرة جدید ظرف شش ماه از انقضای اعتبار هیئت مدیرة قبلی، انجمن خود به خود منحل شده و لازم است هیئت تسویه تکیل شود. اعضای هیئت مدیرة آن دورة انجمن تلاش کردند این ماده از اساسنامه حذف شود و یا به گونه ای دیگر تفسیر گردد تا اعتبار قانونی هیئت مدیره قابل تمدید باشد. اما نشد. آنان معتقد بودند که این ماده از ابتدا نباید در اساسنامه گنجانده می شد.

اصول حرفه‌اي روزنامه‌نگاري، ضرورت فراموش شده

حدود يك سال پيش دكتر كاظم معتمد نژاد در جمعي از استادان ارتباطات و روزنامه‌نگاري  پيشنهاد كرد مركز ملي آموزش روزنامه‌نگاري ايجاد شود.

در روزهاي بعد چند تن از استادان مطالبي درباره اين پيشنهاد نوشتند و از جنبه‌هايي به وضعيت آموزش روزنامه‌نگاري  پرداختند و بعد ديگر مطلبي نوشته و گفته نشد.

پيشنهاد پدر علم ارتباطات ايران - كه مطبوعات و روزنامه‌نگاري ما و آموزش آن وامدار جديت و خدمت مستمر اوست - بدون شك از يك نياز و دغدغه جدي عنوان شده است و ضرورت دارد كه مورد بحث و بررسي مديران و كارشناسان عرصه رسانه قرار گيرد.

آموزش روزنامه‌نگاري در كشور ما مانند تاريخ خود مطبوعات دوره‌ها و فراز و نشيب‌هايي داشته است تا اينكه در 2دهه اخير مراكز مختلف دولتي و غيردولتي بسياري به آموزش روزنامه‌نگاري پرداختند.

اينجا ايران است، صداي روزنامه‌نگار

مسعود مجیدی

«ولاتقف ما ليس لك به علم»

 نوشته آقاي پورنجاتي در روزنامه اعتماد به تاريخ 18/5/88 نوشته‌اي است وارونه و نوشتني باري به هر جهت براي خوشايند عده‌اي و نه براي بيان حقي و دفاع از مظلومي يا افشاي ظلمي. در ايشان و «همگنان» ايشان چنين شجاعتي نيست كه واقعيت را بدون عينك جناح و باند و رفيق ببينند و به نيت خدمت به ملك و ملت قلم بزنند.

 ايشان سر قلم‌شان را باز كرده‌اند و وزير شدن يك روزنامه‌نگار را ناشي از روزنامه‌نگاري براي دولت قلمداد نموده و از اين جهت شغل روزنامه‌نگاري را به دولتي و غيردولتي تقسيم و نوع دولتي آن را آسان و نان و آبدار توصيف كرده‌اند. ترشحات قلمي آقاي پورنجاتي بعد از اين خط‌كشي ميان روزنامه‌نگار دولتي و غيردولتي، مقدمه‌اي است براي بيان مطلب اصلي و دغدغه قلبي ايشان در خصوص انجمن صنفي روزنامه‌نگاران ايران و به عبارت بهتر دوستان‌شان در هيأت مديره انجمن مذكور.

بدا به حال تهمت زنندگان گناهکار

چندی پیش در روزنامه جوان (21 مرداد 1388) مصاحبه ای با رجبعلی مزروعی، عضو هیئت مدیره انجمن صنفی روزنامه نگاران (منحل شده)، منتشر شد که حاوی نکات جالبی بود. این مصاحبه در اوایل امسال انجام شده، یعنی زمانی که هنوز ساختمان انجمن پلمب نشده بود.

 از جمله نکاتی که او در این مصاحبه گفته، این است که «در مجموع حتی اگر روزنامه نگاری عضو انجمن صنفی نباشد، انجمن وظیفه خود می داند که از او حمایت کند» و «روزنامه نگاران چه عضو انجمن صنفی باشند و چه نباشند انجمن موظف است از آنها حمایت کند».

 همین شخص در همین مصاحبه و در پاسخ این سؤال که چرا انجمن نسبت به مشکل صنفی که برای عباس سلیمی نمین پیش آمد هیچ واکنشی نشان نداد، گفته است «کسانی که روزنامه نگار هستند و مسئله ای مرتبط با روزنامه نگاری برایشان پیش آمده باشد و عضو انجمن نباشند، انجمن وظیفه ای نسبت به آنان ندارد».

 باز در همین مصاحبه و در چند سطر بعد، در پاسخ علت واکنش انجمن به مسئله رکسانا صابری گفته است «وقتی روزنامه نگاری را در هنگام تهیه گزارش یا به جرم کار خبرنگاری دستگیر کنند، انجمن واکنش نشان می دهد».

کبک

بدرالسادات مفیدی درباره تعطیلی انجمن صنفی روزنامه نگاران (منحل شده) به امیر علم الهدی در ضمیمه روزنامه اعتماد مورخ 20 مرداد اظهار داشته بود که تاکنون هیچ دلیلی برای پلمب انجمن ارائه نشده و هنوز هیچ حکمی مبنی بر غیررسمی شدن فعالیت انجمن صنفی به ما داده نشده است.

 این یک ادعای حقوقی است که جا دارد مراجع قانونی و کیفری به آن رسیدگی کنند زیرا متضمن ایراد اتهام رفتار غیرقانونی به مأموران قوه قضائیه است که ساختمان انجمن را پلمب کردند. مطابق گفته مفیدی، این مأموران بدون هیچ حکمی و بدون اعلام قبلی دست به این کار زده اند و اگر چنین باشد عملی خلاف قانون انجام داده اند. اما این مأموران از مرجع قضائی حکم داشته اند. حکمی که از سوی مرجع قضایی برای پلمب ساختمان صادر شده، مبتنی بر سابقه دعوای مطرح شده در دادگاه است که اتفاقاً خود مفیدی و سایر اعضای هیئت مدیره انجمن صنفی روزنامه نگاران (منحل شده) در جریان دقیق آن بوده اند و اسناد مربوطه به امضای آنان رسیده است.

سخنی در باب دفاع دبیر حقوقی از «حق» مدیریت

کامبیز نوروزی به عنوان دبیر کمیته حقوقی انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران (منحل شده) در یادداشتی که در سایت انجمن به نمایش گذاشته شده، چند موضوع را در دفاع از عملکرد هیئت مدیره متخلف انجمن ذکر کرده که لازم است برای درک حقیقت امر آنها را مورد دقت قرار داد.

  او نوشته است «با وجود آنكه سال‌هاي فعاليت انجمن مقارن با بيشترين و مهم‌ترين دقايق سياسي كشور بوده است اما انجمن به حكم قانون و بنا به سرشت صنفي خود هيچ‌گاه پاي از حدود وظايف صنفي فراتر نگذاشت و به ميدان سياست ورود نكرد.»

  در اینکه دهة گذشته از جمله سال های پرمخاطره و حساس تاریخ ایران بوده تردیدی نیست. اما در ادعای این دبیر انجمن باید روشن شود که «ورود به عرصه سیاست» یعنی چه؟ این تشکل صنفی چه بکند شما می گویید وارد عرصه سیاست شده و چه نکند می گویید به عرصه سیاست ورود نکرده؟ آیا جانبداری از فهرست انتخاباتی یک حزب یا گرایش سیاسی در مثلاً انتخابات نمایندگی مجلس، ورود به عرصه سیاست نیست؟ و آیا سکوت و اهمال در تضییع حق شماری از اعضا به ملاحظة وابستگی سوءاستفاده کنندگان به یک جناح سیاسی در مثلاً تعاونی مسکن روزنامه نگاران پای بندی به وظیفه صنفی است؟ یا رها کردن امور انجمن و رفتن در ستاد فلان نامزد انتخاباتی و فعالیت به نفع او و استفاده از امکانات انجمن به نفع آن نامزد و قول دادن و قول گرفتن از جانب انجمن برای پیروزی و بعد از پیروزی در انتخابات، فعالیت سیاسی نیست؟ گذشته از اینها باید از مغلطه فعالیت سیاسی و سیاسی کاری دور شوید. آنچه در مدیریت انجمن در یال های گذشته روزنامه نگاران عضو را آزار داد سیاسی کاری بود. انجمن صنفی روزنامه نگاران چرا به جای پیگیری حقوق صنفی اعضا، بیانیه در تأیید مواضع سازمان های خارجی صادر می کرد؟ و چرا در ارتباط گیری با سازمان های خارجی پنهانکاری روا می داشت؟

عذرهای بدتر از گناه

یکی از اعضای هیئت مدیره انجمن منحل شده روزنامه نگاران ایران، که هنوز خود را از مدیران این انجمن می داند مدعی شده است که «در سال 1376، انجمن صنفي روزنامه‌نگاران ايران در راستاي حمايت و پيگيري مطالبات صنفي روزنامه‌نگاران تشكيل شد و در طول سال‌هاي فعاليت‌هاي انجمن، تمامي امتياز‌ها و خدمات بدون گرايش سياسي به اعضا ارائه شده است.» (علیرضا رجایی، عضو هیئت  مدیره انجمن صنفی روزنامه نگاران، سایت رسمی انجمن)

از این فرد باید پرسید اگر چنین بوده چرا اعضا در مجامع عادی شرکت نمی­کردند تا انتخاب هیئت مدیره رسمیت داشته و قانونی باشد؟ چرا بیش از نیمی از چهار هزار عضو انجمن، آنقدر نسبت به انجمن و عملکرد آن بی تفاوت شدند که از حق رأی محروم گردیدند (طبق گفتة دبیر خودخواندة انجمن)؟ آیا واقعاً در اعطای امتیازها عدالت رعایت شد؟ پس آن مسافرت­های خارج کشور، آن زد و بندهای تعاونی مسکن، وام ها، و انواع تسهیلات دیگر که بعضاً از دولت نهم گرفته می شد، که اکثریت اعضا از آن بی خبر می ماندند و حتی شاید اکنون هم خبر نداشته باشند چه بود؟

تقاضای فک پلمب برای استفاده از خدمات چهار هزار عضو!

هیئت مدیره معزول انجمن منحل شده روزنامه نگاران در پی اقدام دادستانی که به درخواست شمار زیادی از اعضای انجمن صورت گرفت، روز چهارشنبه ساختمان این انجمن را که چند ماه است مورد سوء استفاده هیئت مدیره غیرقانونی قرار گرفته، پلمب کرد. در پی این اقدام دادستانی که با تأخیر چندماهه انجام شد، هیئت مدیره معزول بیانیه ای از خود صادر کرد و در آن ضمن برشمردن وابستگی های خود به بیگانگان و مباهات به آن و بدون ابراز پشیمانی از عملکرد خود که منجر به ایراد زیان های متعدد به انجمن و نهایتاً انحلال اساسنامه ای آن گردید و نیز بدون اشاره به سوء استفاده های متعدد که روزنامه نگاران کمابیش از برخی از آنها اطلاع پیدا کرده اند، خواستار مداخله مراجع قانونی برای فک پلمب انجمن شد.

 بهانه این درخواست از همه جای آن جالب تر است: هیئت مدیره معزول در درخواست خود  آورده است که این فک پلمب باید برای ایجاد امکان تداوم خدمت رسانی به حدود چهار هزار عضو صورت گیرد!!

وظیفه دادستانی هنوز تمام نشده است

حسن کربلایی

 درباره اقدام لازم و به تأخیر افتادة دادستانی در پلمب ساختمان انجمن صنفی روزنامه نگاران توجه دوستان روزنامه نگار را به موارد زیر جلب می کنم:

 1- دادستانی محترم باید این اقدام را خیلی زودتر از اینها انجام می داد چرا که مدعیان قانونگرایی که فریاد قانون مداریشان گوش فلک را کرده بود تحت هیچ شرایطی حاضر به رعایت قانون نبودند. این اقدام دادستانی قطعا به عنوان برگ زرینی در تاریخ روزنامه نگاری ثبت خواهد شد و هیچ گاه از یاد خبرنگاران و روزنامه نگاران فراموش نخواهد شد.

 هر چند به نظر می رسد هنوز کار دادستانی و دیگر مراجع قانونی به پایان نرسیده است چرا که مسئولان انجمن منحله صنفی باید پاسخگوی بسیاری از سئوالات اعضا به ویژه در خصوص تعاونی مسکن و ... باشند.

ساختمان انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران پلمب شد

طبق اخبار رسیده و مشاهدات خبرنگار امروزنامه، محل انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران واقع در خیابان شهید کبکانیان دیشب توسط مأموران انتظامی و بر اساس حکم قضایی پلمب شد.

 پنج مامور با حکمی به امضای سعید مرتضوی، دادستان تهران ساعت 9 دیشب به محل انجمن صنفی روزنامه نگاران مراجعه کرده و  ساختمان انجمن و ساختمان تعاونی مسکن انجمن را پلمپ کردند.

در پی تخلفات مداوم هیئت مدیرة انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران که منجر به انحلال این انجمن گردیده بود، اعضای هیئت مدیره به دیوان عدالت اداری شکایت کرده و خواستار ابطال رأی دادگاه شده بودند که در نهایت دیوان عدالت اداری با توجه به مستندات قانونی، رأی انحلال انجمن را تأیید کرد. پس از این رأی، هیئت مدیره انجمن زیر بار رأی نهایی هم نرفت و همچنان خود را رئیس و همه کاره انجمن دانسته و برخی تخلفات و سوء استفاده ها را نیز از امکانات و اموال و اعتبار انجمن مرتکب شد.

مال مفت و دل بی رحم

حاتم بخشی در میان اعضای هیئت مدیرة انجمن صنفی روزنامه نگاران منحل شده، که همچنان خود را رئیس می دانند، ابعاد تازه و بسیار تأسف باری پیدا کرده است.

به این موارد توجه کنید:

1. صندوق انجمن با حق عضویتی که اعضا پرداخت می کنند تأمین می شود. اعضا اگر حق عضویت را پرداخت نکنند پس از مدتی عضویتشان به حال تعلیق در می آید و در نهایت اخراج می شوند. (به یاد داشته باشید که سال گذشته هیئت مدیره برای آنکه بتواند به زعم خود حد نصاب لازم در مجمع عادی را به دست آورد و جلسه رسمیت بیابد، برخی از اعضا را به این دلیل که حق عضویتشان پرداخت نشده، از انجمن اخراج کرد تا با کاهش اعضا، بتواند با کمترین تعداد ممکن، جلسة مجمع را رسمیت بخشیده و خود را دوباره توسط آنها انتخاب کند!)

2. در حوادث و رویدادهای مختلف که برخی روزنامه نگاران از نظر شغلی دچار مشکل شده و درآمدشان کم یا قطع می شده، این هیئت مدیره بیانیه داده و درخواست پول می کرد تا به خانواده های این روزنامه نگاران کمک کند. گذشته از اینکه در کمتر موردی این کمک ها به روزنامه نگاران ارائه شده، تعدادی از اعضای ثروتمند و کاسبکار هیئت مدیره هیچ گاه چیزی از اموال خود را برای کمک به روزنامه نگاران دچار مشکل اختصاص ندادند و حتی هزینه سفرهای خارجی خود را با تمام مخلفاتش از صندوق انجمن برداشت کردند.

قوه قضائیه از سوء استفاده از امکانات انجمن جلوگیری کند

این یکی از رویدادهای عجیب در این سالهاست که دادگاه حکم قطعی صادر کند و هیچ کس به اجرای این حکم لازم الاجرا وقعی نگذارد؛ آن هم حکمی که مربوط به حق مسلم چند هزار روزنامه نگار است که دیگر نمی خواهند بازیچه منویات تعدادی انگشت شمار از افراد سیاسی کار قرار بگیرند و به جای پیگیری حقوق صنفی خود، شاهد بازی های سیاسی و استفاده های جناحی باشند.

 قطعاً ادامه فعاليت انجمن صنفي روزنامه نگاران ايران پس از اعلام انحلال آن غير قانوني بوده و هست. آنچه در اين بين ضروري مي نمايد اين است که چرا مراجع قانوني اقدام به اجرای حکم صادره نمي کنند؟!

به نظر مي رسد حال که به اصطلاح قانون مداران مايل به اجراي حکم قانون نيستند، قوه قضائيه بايد

«من» و دیگر هیج...

 ماجرای انجمن صنفی روزنامه نگاران (منحل شده) به جای آنکه درس عبرتی باشد برای آنان که با ندانم کاری های خود وضع این انجمن را چنین مفتضح کردند، بهانه ای شده برای تداوم ماجراجویی و عقده گشایی های تعدادی انگشت شمار.

 نمی توان پنداشت که خیلی از روزنامه نگاران کشور، که بسا قابلیت ها و تعهد آنان بیشتر از مدیران آن انجمن بوده، به این قصد و نیت در این انجمن عضو شده بودند که فضایی و امکانی برای همان چند نفر مهیا شود تا ترکتازی کنند و از هر جهت به فکر خود باشند و دریغا که از حقوق یک روزنامه نگار دفاع وافعی کرده باشند. نمی توان پذیرفت که این چند هزار روزنامه نگار، آگاهانه بازیچه دست کسانی بشوند که به جای رفع و رجوع امور صنفی و حمایت حقوقی از اعضای این تشکل صنفی، در پی راه های رساندن خود به صندلی های قدرت بودند و انجمن را وسیله ای برای این منظور  می دانستند؛ چنان که در انتخابات اخیر و موضعگیری ها و فعالیت های این چند نفر حتی موجب اعتراض روزنامه نگارانی هم شد که از نظر سیاسی مواضعی نزدیک به آنان داشتند.

سرنوشت انجمن صنفی روزنامه نگاران؟؟

هنگامی که در سال گذشته خبرهای مربوط به وضعیت ناهنجار انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران منتشر می­گردید، گردانندگان انجمن خود را به نشنیدن زده و همچنان بر حرکت در مسیر غیرقانونی اصرار می­ورزیدند. در آن مقطع جا داشت که این افراد با اعتراف به خطاها و کژروی های گذشته، شجاعانه اعلام می­کردند که توان و صلاحیت اداره انجمن را ندارند و گذشته از این حتی روزنامه نگار حرفه ای هم نیستند و روزنامه نگاری را پوششی برای فعالیت سیاسی خود برگزیده اند. شاید از این رهگذر وضعیت انجمن به تعادلی می رسید و دست کم به افتضاخات بعدی نمی کشید. اما این افراد به دلایل مختلف و البته دلایل شخصی و جناحی چنان نکردند و به عکس، تلاش بسیار نمودند تا چنین القا کنند که وضعیت نامتعادل و به هم ریخته انجمن دستاورد دولت نهم است. حال آنکه دولت نهم از سه سال و اندی قبل روی کار آمده و در این مدت گردانندگان انجمن از برگزاری مجمع ناتوان مانده بودند و از

آیا انجمن صنفی روزنامه نگاران هنوز وجود دارد؟

شخصیت حقوقی انجمن صنفی روزنامه نگاران بیش از یک سال است که دیگر وجود ندارد و آنچه تحت این عنوان هنوز اعلامیه می دهد یا جلسه برگزار می کند دیگر انجمن روزنامه نگاران ایران نیست؛ بلکه نماد خودخواهی و قانون ستیزی تعدادی افراد ماجراجو است که می خواهند به هر صورت سمتی داشته باشند و بر جایی ریاست کنند و از سوی محافل خاص خارج از کشور دعوت شوند و گاهی در دبی حمام آفتاب بگیرند، آن هم با پول روزنامه نگارانی که برای احقاق حقوق صنفی خود به عضویت این انجمن در آمدند و هیچ گاه توضیحی از هیئت مدیره دربارة امور انجمن نشنیدند و هیچ حمایت واقعی از این انجمن ندیدند. حال این گروه قانون ستیز بر مبنای چه مجوزی و برای چه منظوری اعضای زحمتکش این انجمن قبلاً موجود را به «شرکت در مجمع عمومی عادی سالیلنه» دعوت کرده اند؟ آیا این اقدام تمسخر قانون و توهین به روزنامه نگاران زحمتکش و همیشه در خطر نیست؟ در کدام برهه از زندگی پرخطر تک تک این افراد صبور این هیئت مدیرة قانون گریز کمر همت به دفاع بست؟

چرا دستگاه‌هاي مسئول از فعاليت‌‌ غيرقانوني انجمن صنفي روزنامه‌نگاران جلوگیری نمی کنند؟

در حالی که بیش از یک سال از انحلال قانونی انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران می گذرد، هیئت مدیرة غیرقانونی همچنان در توهم به سر می برد و قصد برگزاری مجمع عمومی عادی سالیان را دارد! بسیاری از روزنامه نگاران فعال از اینکه دستگاه های مسئل هیچ گونه برخوردی با فعالیت غیرقانونی انجمن مذکور نمی کنند متعجب و نگرانند. نگرانی آنها از این بابت است که چنین اقدامی تمسخر حکم دستگاه قضایی است.

روزنامه‌هاي‌ كاغذي در مانيتورها حبس خواهند شد

اينكه روزنامه‌ها خيلي وقت است به فكر جايگزين كردن شيوه انتشار قديمي‌شان  هستند موضوع جديدي نيست؛ اينترنت خيلي وقت است كه رقيبي براي روزنامه‌هاي چاپي به شمار مي‌رود. اما عرضه پخش‌كننده‌هاي الكترونيك جديد آمازون كه اختصاصا براي روزنامه‌ها و مجلات طراحي شده‌اند، سردبيران را به اين فكر انداخته است كه براي انتشار مطالب خود در اين پخش‌كننده فكري اساسي بكنند.

بگذارید شما را کمتر سیاسی و بیشتر فرهنگی بدانند  

در پی انتقاد علیرضا سجادپور به سکوت خانه سینما نسبت به رویدادهای پس از انتخابات 22 خردادماه، محمدمهدی عسگرپور نامه‌ای خطاب به وی نوشت.

به گزارش خبرگزاری مهر، در این نامه آمده است: دوست قدیمی آقای سجادپور، نظر همکارانم در خانه سینما این بود که در ایام جاری که همه ما موظف به کاهش تنش‌ها، ایجاد آرامش، رفع خشونت و دعوت به قانونگرایی هستیم، پاسخی به تحریکات جناب عالی و دیگر همرای‌هایتان داده نشود. ولی چه کنم که چندان صبور نیستم. به خصوص هنگامی که احساس کنم بی‌انصافی و بی‌تقوایی از خط متعارفش گذشته باشد.

یاد آر ز شمع مرده، یاد آر!

در اواخر سال گذشته، هنگامی که انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران به دلیل تخلفات اساسنامه ای و بر اساس بندی از اساسنامه خود و بر طبق حکم دادگاه منحل شد، گروهی از روزنامه نگاران، با این داعیه که تشکلی صنفی باید از حقوق این جماعت روزنامه نگار دفاع کند و کاری را که هیئت مدیرة انجمن سابق انجام نداد و راه کج باندبازی در پیش گرفت، به انجام برساند. این گروه از روزنامه نگاران در اواخر اسفند سال گذشته در سالن اجتماعات سیدالشهدا در نزدیکی میدان هفت تیر گرد هم آمدند و تأسیس رسمی خود را اعلام کردند و گفتند غیر از روزنامه نگاران، خبرنگاران هم تحت پوشش این انجمن خواهند بود و بدین جهت عنوان انجمن تازه تأسیس را گذاشتند «انجمن صنفی روزنامه نگاران و خبرنگاران ایران».

دم خروس از زیر قبای گرانقیمت ملا شمس الدین!

دربارة انتخاب روزنامه نگاران برتر و توهین های مکرر به پیشکسوتان و اساتید روزنامه نگاری ایران

 انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران (منحل شدة) در اردیبهشت ماه امسال هم به مانند چند سال گذشته اقدام به انتخاب پنج روزنامه نگار برتر نمود. این اقدام انجمن مذکور از چند جهت قابل تأمل است.

اول اینکه هدف از این کارها چیست؟ آیا انجمن و دست اندرکاران آن هنوز باور نکرده اند دیگر قانوناً و رسماً موجودیت ندارند و پیش از هر کار و برنامه ای باید مسئلة هویت خود را روشن کنند؟ قطعاً این را می دانند اما به دلایلی از پرداختن به آن طفره می روند. یکی از آن دلایل چشم دوختن به نتایج انتخابات آتی ریاست جمهوری است تا در صورت پیروزی کاندیدای مورد نظرشان بتوانند ورق را برگردانند و باز راهی را بروند که در سال های گذشته رفته اند؛ و البته برای اعضای انجمن بی نتیجه بوده است. این خود آشکارا نشان می دهد که رفتار گردانندگان انجمن کاملاً جناحی و سیاسی است و هیچ صبغة صنفی ندارد.

دلیل دوم را باید در تلاش هیئت مدیره برای کسب وجهه در جامعة روزنامه نگاران کشور جست. اگر به یاد داشته باشید در سال های قبل عمدتاً کسانی به عنوان روزنامه نگار برتر انتخاب و معرفی می شدند که وابستگی سیاسی به جناحی داشتند که هیئت مدیره به آن وابسته است. اکثر اعضای انجمن از این رفتار تبعیض آمیز سیاسی و بی منطق ناراضی بودند و هر چه اعتراض می کردند بی فایده بود و متهم به وابستگی به جناح مقابل می شدند!

روزنامه‌نگاري آنلاين و ارزش‌هاي بنيادين حرفه‌اي  

اين پژوهش شامل جمع‌بندي نظرات اعضاي انجمن خبري آنلاين ONA است كه از سوي اين انجمن و كز تحقيق  PEWانجام شده و قبلا طي مقاله‌اي در يك طبقه‌بندي كلي ارائه شد.

نكات مهم اين بررسي درچند محور؛ ارزش‌هاي بنيادين، محتواي آنلاين و آينده روزنامه‌‌نگاري نيز به طور مستقل جمع‌بندي شده‌اند كه در اين مقاله بحث ارزش‌هاي بنيادين دنبال شده است.

رسالت دشوار رسانه‌ها در انتخابات 

 وظیفه دشوار رسانه‌های گروهی این است که ساختار سیاسی با ثبات و پایداری را بنا کنند که در آن ساختار، محیط اجتماعی همگون و شایسته‌ای پدید آید و آن نیز به گسترش توسعه ملی سرعت دهد. در این ارتباط دو وظیفه متفاوت رسانه‌های گروهی عبارتند از: متحد کردن همه مردم کشور و تشویق و واداشتن آنان به مشارکت در طرحهای توسعه ملی.

دوربين هيچ‌وقت دروغ نمي‌گويد؛ عكاس‌ شايد

انگار هرچه زمان مي‌گذرد،‌همه چيز عليه رابرت كاپا تغيير مي‌كند؛ عكاسي كه به عنوان يكي از چهره‌هاي شاخص عكاسي جنگ شناخته مي‌شد حالا در شرايطي قرار گرفته كه ارزش‌هاي معروف‌ترين عكس او در حال خدشه‌دار شدن است.

عكسي كه ساليان سال به عنوان نمادي از حمله نيروهاي فاشيست به جمهوريخواهان اسپانيايي شناخته مي‌شد. رابرت كاپا در ابتدا يك شخصيت جعلي بود و هيچ فردي به اين نام وجود نداشت اما پس از مدتي به چنان شهرتي رسيد كه حتي امروزه،‌ در هر سال جايزه‌اي به اين نام به يكي از عكاسان اهدا مي‌شود كه در ثبت تصاوير رويدادهاي جهان از خود شجاعت قابل توجهي نشان مي‌دهند.

دُبی دُبی... می‌ریم دُبی!

مبانی حقوقی اعتراض هیئت مدیرة غیرقانونی

انجمن منحلة روزنامه­نگاران ایران (انجمن قدیم)