در وانفسایی که هر کس راه خود را گرفته و ساز خود را می­زند، اندیشیدن به حق دیگران بسی دشوار است. زیرا از یک سو با آن خیل «سر به حالِ خود» ناهم­ساز می­شوی و از دیگر سو متعهد به راست گفتن. ناهم­ساز بودن با آن خیل سر به حالِ خود، امکانی برای گفته شدن و شنیده شدن نمی­گذارد و تعهد به راست گویی مجالی برای تسلیم شدن. پس چه باید کرد؟ باید راست گفت و درست شنید. این یعنی آزادی بیان. همان گمشده­ای که همه دنبالش می­گردند و شکوه می­کنند که چرا نمی­یابندش. «امروزنامه» می­خواهد یادآوری کند که هدف چه بود و چه باید باشد. چرا آن همه گفت و شنید از آزادی بیان و آزادی بعد از بیان تبدیل شد به... . به هر حال...   

ما که هستیم؟

گروهی روزنامه­نگار با دغدغه­هایی مشترک: حفظ حرمت قلم، درک شأن حرفه، کار گروهی و قانون­مند.

چه می­گوییم؟

به نظر ما با وجود گذشت مدت نسبتاً مدیدی از آغاز فعالیت مطبوعاتی در ایران، این حرفه همچنان غریب و یتیم است. غریب از آن جهت که کمتر کسی در جامعه آن را به عنوان شغل اصلی می­شناسد و بیشتر کاری تلقی می­شود از روی تفنن. روزنامه­نگاری از مشاغل جدید وارداتی است و رگ و ریشه­اش در این سرزمین هنوز قوام نیافته. به همین دلیل یتیم است و هر وقت به آن احتیاج داشته باشند صاحب پیدا می­کند و اگر نیازی به آن نباشد رها می­شود به حال خود. این وضعیت نباید ادامه پیدا کند زیرا به نفع هیچ کس نیست: نه به نفع فضای فرهنگی کشور، و نه به نفع مطبوعات و مطبوعاتی­ها. تغییر این وضع نیازمند تغییر دیدگاه­ها نسبت به روزنامه­نگاری و رونامه­نگاران است. همچنین جامعة روزنامه­نگاران ایران باید شخصیت خود را پیدا کند و صنفی شود همچون اصناف معتبر و ریشه­دار دیگر. وارداتی بودن این حرفه بدان معنی نیست که جامعه به آن احتیاج ندارد. اینکه مطبوعات آگاهی­بخش جامعه هستند شعار نیست بلکه بیان فلسفة وجودی این پدیده است و وظیفة سنگین و خطیر روزنامه­نگاران. وارداتی بودن آن نتیجة عقب­ماندگی ناشی از بی­کفایتی حکومت­های قاجار و بعد از آن بوده است که به جای ایجاد زمینه­های لازم برای شکوفایی استعدادها و پیشرفت و ترقی، سر در لاک خود فرو برده و اگر از آنجا بیرون را می­نگریستند ناتوان از درک تحولات جهانی، مبهوت می­ماندند.

چرا می­گوییم؟

وضعیت کنونی روزنامه­نگاری ایران وضعیت خوبی نیست و چشم­انداز روشنی ندارد. جدا از سابقة آن در نیم­قرن گذشته، در دو دهة اخیر این حرفه متأثر از جریانات سیاسی اثرگذار بر تحولات و فضای فرهنگی کشور و نیز در مواجهه با سرخوردگی ناشی از بازی­های سیاسی، دچار بحران هویت و موقعیت شده است. قرار بود انجمن صنفی روزنامه­نگاران بلوغ این حرفه را نوید دهد و آن را از افتادن به دست و دامان این و آن برهاند اما متأسفانه چنین نشد. در مقابل این روند که می­رود تا اوضاع بی­سر و سامان روزنامه­نگاری ایران را به فرجامی بد بکشاند نمی­توان و نباید سکوت کرد.

چرا یک سایت؟

آیا نمی­شد در یک روزنامه این دغدغه­ها را نوشت؟ خیر! در واقع هر روزنامه­ای می­خواهد دیدگاه­های خودش، یعنی گردانندگان و سرمایه­گذارانش را در مطالبی از این دست اعمال کند. تن دادن به این دست­کاری­ها نه تنها دردی را دوا نمی­کند بلکه اعوجاج موجود را تشدید می­نماید. لازم بود تا در فضایی عاری از شائبه­های گروهی و سیاسی و... این مسائل مطرح و به اطلاع فعالین این عرصه رسانده شده و نظرات و خواسته­ها و دیدگاه­های آنان هم مورد توجه و بحث قرار گیرد. بهترین تریبون برای چنین منظوری اینترنت است که هم دسترسی به آن برای اکثر روزنامه­نگاران و علاقه­مندان در همه جای دنیا آسان است و هم کمکی است به ترویج استفاده از امکانات تکنولوژیک برای توسعة فرهنگی و گسترش آزادی بیان مبتنی بر راست­گویی.

ما چگونه عمل می­کنیم؟

این سایت به هیچ گروه و دستة سیاسی و... تعلقی ندارد.

این سایت فقط از جنبة حرفه­ای و صنفی به طرح مباحث و درج اخبار مربوط به حوزة روزنامه­نگاری می­پردازد.

این سایت پذیرای همة روزنامه­نگاران برای درج دیدگاه­ها و دانسته­هایشان در این حوزه است. البته به شرط رعایت حرمت قلم و شأن روزنامه­­نگار.

از آنجا که این تریبون باید بماند تا صدای ما به گوش همه برسد، خود را ناچار و ملزم به رعایت حدود و ضوابط قانونی می­دانیم.